Ruhuma işliyor rüzgarın esintisi,
şu karşımda duran yakamoz kalbimi deliyor her titreyişinde.
Ay kendini daha çok göstermek için
parlaklığını saçıyor denizin üstüne...
Bense karşılarında tek başıma ikisi arasında sıkışmış,
izlemeye mahkum biri gibi oturuyorum.
İkisinin aşkı ne anlamlı geliyor gözlerime,
biri gökyüzünde biri yeryüzünde...
Biri ışıltılı olduğunda diğeri de karanlığa büründüğünde
ve her ikisi de dolunay günlerinde tam olabiliyor...

Ayın aşkı farklı olmalı nasıl da bekliyordur
ışıltısını tamamıyla yansıtıp sevgilisini sarmayı
ve o deniz kim bilir kaç akşamlar karanlık gecenin
ürkeçliğiyle bekliyordur onu aydınlatacak olanı...
Her yakamoza dönüştüğünde nasıl da sarıyorlardır özlemle
birbirlerini ve o mutluluk nasıl da dönüşüyordur bir şölene...

Rüzgar ezgilerle dolu şarkılar mırıldanıyor,
müziğin tüm notalarını anımsıyorum ancak
sözleri hiç hatırlayamıyorum.
Akşamın kör karanlığında seni düşünüyorum.
Evlerin girişlerindeki rüzgar çanları düzensizce çalıyor
her biri kalbime damgayı vuran ateşli mızrağa benziyor.
Karanlık içinde gölgelerin oyunuyla her bir yansıma
sana benziyor ve o yıldızlar her bulut ardından
sanki senin gözlerine bürünüyor.

İçimde fırtınalar eskiyor, kanlı yaram canımı yakıyor
onu saracak kollardan uzak olmak ölümü özletiyor.
Bitmiyor teselli verişler de,
benim kalbim kim ne derse desin hala isyan ediyor,
diyorlar ki zaman ilaç olur acılar diner, hüzünler düşer,
o aşk bir anıya döner,
diyorlar ki unutmasan da
alışırsın ayrılığa ve tekrar aşık olursun...
Gülüyorum şu an bunca şeyi öngörenlere
bağırmak geliyor tüm gücümle...
Zaman ilaç mı olacak oysa benim yaram hiç kapanmıyor
deşiyor içimi içten içe,
öyle çok ürperiyor ki yaram kaşıyıp yarayı daha çok açıyorum.
Hüzünler düşer mi diyorsunuz hüznüm kilit gibi
yapışmış kalbime anahtarı şu denizin dibinde
açmadıktan sonra nasıl gidebilir ki...
Anıya mı döner onca yaşananlar
anılar anımsanmaz mı peki,
hatırlanmaz mı bir ezgide, içli bir sözde,
nağmeli bir şarkıda, söylenen fısıltılı bir şiirde
ve her hatırlayış yaramı daha da deşmez mi...
Diyorlar ki alışırsın ve tekrar aşık olursun...
İlk aşklar hiç unutulmaz diyorlar oysa,
öyleyse ben hiç unutmayacağım
bu benim ilk aşkım ne de olsa...

Oysa ne çok kıskanıyorum şu denizi-ayı
onları bir isme dönüştüren yakamozu...
Günlerce bekleyip bir-iki günlüğüne de olsa
kavuşmak ne iyi olurdu...
Bitmeyecek hüzünlerim, artık bu kederle bütünleştim...
Sen aşık olduğum, güzel gözlüm, ruhum, yarim...
Gitmeyeceksin gözlerimden ve
sana olan aşkım da bitmeyecek yemin olsun...
Senin gidişine ağıt çemberleri bağlasam da
biliyorum kayboluşlar gibi gidişler de dönüşlerle biter.
Ve ben sadece sessiz çığlıklar atıp
söylüyorum şarkımı "seni seviyorum".

Biliyorum hiç ellerim tutmayacak ellerini
biliyorum gözlerin de gözlerime değmeyecek.
Ama olsun belki kaybolup giderim bu dünyadan
uzun ömürlü değil de kısa bir ıstıraptır benimki
ve özlemle beklerken seni
öbür dünyanın kapısında görüveririm gözlerini...
Hala ümit ederken içli içli seni bekliyorum.
Tekrardan söylüyorum bu sefer karanlıkta
bakışan ay ve denize inat sesli sesli
haykırıyorum zifiri karanlıkta
avazım çıktığı kadar
"seni seviyorum".

Demet Ulutaş